Imbir – panaceum na wszystko

Imbir lekarski Zingiber officinale Roscoe
Ang.: Common ginger, Ginger; franc.: Gingembre; niem.: Ingwer; ros. imbir.
Bylina o grubym, bulwiastym, płaskim, silnie rozgałęzionym kłączu. Ulistnione pędy płonne imbiru osiągają wys. do 1m i przypominają nieco pędy trzciny. Liście siedzące o długich pochwach, lancetowate lub równolancetowate, tworzące pień pozorny. Pędy kwiatostanowe są o wiele krótsze od płonnych, pokryte łuskowatymi liśćmi, zakończone kłosowym kwiatostanem; kwiaty grzbieciste, o nikłym kielichu i koronie o płatkach żółtych z fioletową warżką (2 zrosłe prątniczki). Tylko 1 pręcik jest płodny; l słupek 1, owoc to­re­b­­ko­waty.

Pochodzi prawdopodobnie z Melanezji; uprawiany jest w tropikach, głównie w Indiach, Malezji, Sie­rra Leone, Brazylii i na Jamajce. Był znany już w starożytnych Indiach i Chinach (opisany jest w jednej z najstarszych chińskich ksiąg medycznych ok. roku 2700 p.n.e). Jego nazwa sringavere pojawia się w sanskrycie. Kupcy wschodni przywozili imbir do Europy na długo przed początkiem naszej ery. Dioskurides Pedanios (I w. n.e.), lekarz grecki w służbie cesarzy rzymskich, pisze w swych dziełach, że w glinianych naczyniach przywożono imbir z Arabii w postaci świeżego kłącza za­kon­ser­wo­wa­ne­go syropem. Popularność w Europie zaczął mieć jednak dopiero pod koniec XIII wieku, gdy jednocześnie Marco Polo i Pagolotti opisali tę roślinę. W XVI w. hiszpański magnat Francisco de Mendoza rozpoczął uprawę imbiru na Jamajce.

Imbir nie występuje już nigdzie w stanie dzikim. Rozmnaża się go wegetatywnie za pomocą kawałków kłączy sadzonych do ziemi lekkiej, ale wystarczająco wilgotnej. Po 6-12 miesiącach od sadzenia kłącza wyoruje się pługiem.

Zastosowanie

Są dwie przyprawy otrzymywane z imbiru: imbir czarny z kłączy umytych, wysuszonych, lecz nie obieranych (częściowo usuwa się tylko wierzchnią warstwę korka) i imbir biały otrzymywany z kłączy starannie obranych i wy­bie­lo­nych, np. w roztworze chlorku wap­nio­we­go. Sprzedawany jest w kawałkach, zmielony lub konserwowany, polewany czekoladą czy kandyzowany (przysmak chiński).

Stosowanie lecznicze

Jest to doskonały środek na reumatyzm, alergie, choroby serca. Używany jest do obniżania ciśnienia krwi i do obniżenia poziomu cholesterolu.

Doraźnie pomaga na ból głowy, rozstrój żołądka i na bóle menstruacyjne. Zawarty w imbirze olejek eteryczny działa moczopędnie. Imbir reguluje też fun­k­cjo­no­wanie woreczka żółciowego, obniża nadmiar gazów w jelitach i zmniejsza wydzielanie kwasów żołądkowych.

W infekcjach górnych dróg oddechowych po­bu­dza wydzielanie śluzu ? wskazane jest płukanie przy bolącym gardle, drapaniu w gardle; łagodzi kaszel, odświeża i odkaża, pozostawiając w ustach miły zapach. Wskazany jest po narkozie i chemioterapii. Pomaga na mdłości.

Świeży korzeń imbiru

PRZEPISY

Herbatka: 1 cm bieżący kłącza imbiru obrać, zetrzeć, zalać szklanką wrzątku i parzyć pod przykryciem 10 minut, po czym odcedzić, dodać 1 łyżeczkę miodu i pić małymi łykami przed posiłkami.

Napój imbirowy

  • 2 jabłka
  • 2 gruszki
  • plaster korzenia imbiru o grubości 2-3 cm

Jabłka i gruszki umyć, usunąć gniazda nasienne i cienko obrać ze skórki. Imbir obrać ze skórki i zetrzeć na najdrobniejszej tarce. Owoce wycisnąć w sokowirówce, dodać utarty imbir.
Polecam jako świetny napój orzeźwiający na śniadanie.

Nalewka Krokodyle Łzy

  • 10 dag świeżego korzenia imbiru
  • 2 duże cytryny o grubej skórce
  • 10 dag cukru
  • 3 łyżki miodu
  • 3/4 l czystej wódki 45°

Imbir umyć, pokroić w plastry. Cytryny sparzyć wrzątkiem pokroić w ósemki. Wszystko wrzucić do słoja, dodać cukier i miód, zalać wódką. Wstrząsnąć i odstawić na 2 miesiące. Przefiltrować.

Źródła:

  • pl.wikipedia.org — hasło imbir; X-2006
  • akupresura.akcjasos.pl — hasło przyprawy; X-2006
  • Jan Kybal, Jiřina Kaplická Rośliny aro­ma­tyczne i przyprawowe, PWRiL, Warszawa 1985 [oryg. Kořeni, wyd. Artia, Praha 1985, tłum. z czeskiego Jolanta Marcinkowska]
  • Słownik botaniczny pod red. Alicji i Jerzego Szweykowskich, WP, Warszawa 1993
  • Zbigniew Podbielkowski Słownik roślin użytkowych, PWRiL, wyd. VI, Warszawa 1989
Ten wpis został opublikowany w kategorii alergie, choroby dróg oddechowych, imbir, miód, Nalewki, Rośliny, Zioła, żołądek. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *