Imbir – panaceum na wszystko

Imbir lekarski Zingiber officinale Roscoe
Ang.: Common ginger, Ginger; franc.: Gingembre; niem.: Ingwer; ros. imbir.
Bylina o grubym, bulwiastym, płaskim, silnie rozgałęzionym kłączu. Ulistnione pędy płonne imbiru osiągają wys. do 1m i przypominają nieco pędy trzciny. Liście siedzące o długich pochwach, lancetowate lub równolancetowate, tworzące pień pozorny. Pędy kwiatostanowe są o wiele krótsze od płonnych, pokryte łuskowatymi liśćmi, zakończone kłosowym kwiatostanem; kwiaty grzbieciste, o nikłym kielichu i koronie o płatkach żółtych z fioletową warżką (2 zrosłe prątniczki). Tylko 1 pręcik jest płodny; l słupek 1, owoc to­re­b­­ko­waty.

Pochodzi prawdopodobnie z Melanezji; uprawiany jest w tropikach, głównie w Indiach, Malezji, Sie­rra Leone, Brazylii i na Jamajce. Był znany już w starożytnych Indiach i Chinach (opisany jest w jednej z najstarszych chińskich ksiąg medycznych ok. roku 2700 p.n.e). Jego nazwa sringavere pojawia się w sanskrycie. Kupcy wschodni przywozili imbir do Europy na długo przed początkiem naszej ery. Dioskurides Pedanios (I w. n.e.), lekarz grecki w służbie cesarzy rzymskich, pisze w swych dziełach, że w glinianych naczyniach przywożono imbir z Arabii w postaci świeżego kłącza za­kon­ser­wo­wa­ne­go syropem. Popularność w Europie zaczął mieć jednak dopiero pod koniec XIII wieku, gdy jednocześnie Marco Polo i Pagolotti opisali tę roślinę. W XVI w. hiszpański magnat Francisco de Mendoza rozpoczął uprawę imbiru na Jamajce.

Imbir nie występuje już nigdzie w stanie dzikim. Rozmnaża się go wegetatywnie za pomocą kawałków kłączy sadzonych do ziemi lekkiej, ale wystarczająco wilgotnej. Po 6-12 miesiącach od sadzenia kłącza wyoruje się pługiem.

Zastosowanie

Są dwie przyprawy otrzymywane z imbiru: imbir czarny z kłączy umytych, wysuszonych, lecz nie obieranych (częściowo usuwa się tylko wierzchnią warstwę korka) i imbir biały otrzymywany z kłączy starannie obranych i wy­bie­lo­nych, np. w roztworze chlorku wap­nio­we­go. Sprzedawany jest w kawałkach, zmielony lub konserwowany, polewany czekoladą czy kandyzowany (przysmak chiński).

Stosowanie lecznicze

Jest to doskonały środek na reumatyzm, alergie, choroby serca. Używany jest do obniżania ciśnienia krwi i do obniżenia poziomu cholesterolu.

Doraźnie pomaga na ból głowy, rozstrój żołądka i na bóle menstruacyjne. Zawarty w imbirze olejek eteryczny działa moczopędnie. Imbir reguluje też fun­k­cjo­no­wanie woreczka żółciowego, obniża nadmiar gazów w jelitach i zmniejsza wydzielanie kwasów żołądkowych.

W infekcjach górnych dróg oddechowych po­bu­dza wydzielanie śluzu ? wskazane jest płukanie przy bolącym gardle, drapaniu w gardle; łagodzi kaszel, odświeża i odkaża, pozostawiając w ustach miły zapach. Wskazany jest po narkozie i chemioterapii. Pomaga na mdłości.

Świeży korzeń imbiru

PRZEPISY

Herbatka: 1 cm bieżący kłącza imbiru obrać, zetrzeć, zalać szklanką wrzątku i parzyć pod przykryciem 10 minut, po czym odcedzić, dodać 1 łyżeczkę miodu i pić małymi łykami przed posiłkami.

Napój imbirowy

  • 2 jabłka
  • 2 gruszki
  • plaster korzenia imbiru o grubości 2-3 cm

Jabłka i gruszki umyć, usunąć gniazda nasienne i cienko obrać ze skórki. Imbir obrać ze skórki i zetrzeć na najdrobniejszej tarce. Owoce wycisnąć w sokowirówce, dodać utarty imbir.
Polecam jako świetny napój orzeźwiający na śniadanie.

Nalewka Krokodyle Łzy

  • 10 dag świeżego korzenia imbiru
  • 2 duże cytryny o grubej skórce
  • 10 dag cukru
  • 3 łyżki miodu
  • 3/4 l czystej wódki 45°

Imbir umyć, pokroić w plastry. Cytryny sparzyć wrzątkiem pokroić w ósemki. Wszystko wrzucić do słoja, dodać cukier i miód, zalać wódką. Wstrząsnąć i odstawić na 2 miesiące. Przefiltrować.

Źródła:

  • pl.wikipedia.org — hasło imbir; X-2006
  • akupresura.akcjasos.pl — hasło przyprawy; X-2006
  • Jan Kybal, Jiřina Kaplická Rośliny aro­ma­tyczne i przyprawowe, PWRiL, Warszawa 1985 [oryg. Kořeni, wyd. Artia, Praha 1985, tłum. z czeskiego Jolanta Marcinkowska]
  • Słownik botaniczny pod red. Alicji i Jerzego Szweykowskich, WP, Warszawa 1993
  • Zbigniew Podbielkowski Słownik roślin użytkowych, PWRiL, wyd. VI, Warszawa 1989
Ten wpis został opublikowany w kategorii alergie, choroby dróg oddechowych, imbir, miód, Nalewki, Rośliny, Zioła, żołądek. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.